شال نیوز
.jpeg)
لا د سهار لمر نه و راختلی. د شپې شبنم د کلي پر خټینو کورونو پروت و او د جومات له منارې د سهار د اذان غږ راتله. فرید له خوبه پاڅېد، لمونځ یې وکړ، جامې یې واغوستې او خپله کڅوړه یې وتړله.
فرید ځوان سرتېری و. په کور کې یې مېرمن شکیلا، پنځه کلن زوی احمد او درې کلنه لور مریم ورسره اوسېدل.
شکیلا هم راپاڅېده.
«فریده، بیا هم ځې؟»
فرید په ارامه وویل: «هو، باید لاړ شم.»
شکیلا د چای لپاره اوبه کېښودې، خو زړه یې ناارامه و. «زړه مې نه غواړي چې لاړ شې.»
فرید څه ونه ویل.
ده هم نه غوښتل لاړ شي. خو دنده یې لرله او د کور خرڅ هم د ده پر غاړه و.
مریم لا ویده وه. د پلار زوړ خولۍ یې په غېږ کې نیولی و. فرید ورنږدې شو او د هغې تندی یې ښکل کړ.
شکیلا وویل:
«هر ځل چې ځې، ماشومانو ته وایم پلار به مو زر راشي. خو زه هر ځل وېرېږم.»
فرید د هغې لاس ونیو؛ «شکیلا، زه به بېرته راشم.»
هماغه مهال احمد راویښ شو. منډه یې کړه او د پلار غاړې ته یې لاسونه واچول.
«پلاره، ما هم له ځان سره بوځه.»
فرید وخندل. «ته لا کوچنی یې.»
احمد وویل: «زه غټ شوی یم!»
فرید زوی په غېږ کې ونیو. «هو، زویه، غټ شوی یې.»
احمد بیا وپوښتل: «چې راشې، ماته موټر راوړې؟»
فرید ورته وویل: «موټر نه، یو ښکلی قلم درته راوړم.»
«ولې قلم؟»
«ځکه چې ته به سبق وایې. یوه ورځ به داسې سړی شې چې خلک به پرې ویاړي.»
فرید خپله کڅوړه راواخیسته. د دروازې ترڅنګ یې یو ځل بیا شکیلا ته وکتل. دواړو ډېر څه ویل غوښتل، خو غلي پاتې شول.
«ماشومانو ته پام کوه.»
شکیلا وویل: «ته هم ځان ساته.»
فرید له کوره ووت.
احمد د دروازې مخې ته ولاړ و او لاس یې ورته خوځاوه. «پلاره! زر راشه!»
فرید شاته وکتل او موسکی شو: «خامخا.»
خو چې له کلي لرې شو، موسکا یې ورکه شوه.
د ده دنده په هلمند کې وه؛ هلته چې جګړې هره ورځ له یوې کورنۍ نه څوک اخیستل.
«زما ټوله دنیا هلته ده»
په لاره کې نعمان نومی سرتېری د فرید ترڅنګ ناست و.
«فریده، ولې دومره غلی یې؟»
فرید له کړکۍ بهر وکتل. «کور ته فکر کوم.»
لاس یې جېب ته کړ او یوه کوچنۍ پاڼه یې راوویسته. احمد پرې په خپل ماشومانه خط لیکلي وو: «زما پلار تر ټولو زړور دی.»
فرید څو شېبې ورته وکتل او بیا یې په جېب کې کېښوده.
ورو یې وویل: «نعمانه، نه غواړم زما ماشومان یوه ورځ د خپل پلار په اړه یوازې له یوه عکس سره خبرې وکړي.»
نعمان څه ونه ویل.
هغه شپه فرید کور ته زنګ وواهه. احمد سمدستي وویل: «پلاره! قلم مې مه هېروه!»
فرید وخندل. «نه یې هېرووم، زویه.»
بیا د مریم غږ راغی: «پلاره، ژر راشه.»
فرید څو شېبې غلی شو؛ «راځم، لورې.»
چې ټیلیفون بند شو، فرید د شپې اسمان ته وکتل.
په زړه کې یې یوازې یوه دعا وه: «خدایه، دومره وخت راکړه چې یو ځل بیا د خپلو ماشومانو د کور دروازه ووینم.»
هلمند
درې ورځې وروسته فرید او نعمان په یوه کوچنۍ پوسته کې وو. حالات خراب وو.
د شپې له لرې ډزې پیل شوې. لږ وروسته جګړه د پوستې تر څنډو راورسېده.
یو سرتېری ژوبل شو. فرید او نعمان هغه خوندي ځای ته یووړ.
ژوبل سرتېري په کمزوري غږ وویل: «مور ته مې ووایاست… ډېر مې ورته زړه کېږي.»
فرید د هغه لاس ونیو. «ته به خپله ورته وایې.»
خو فرید پوهېده چې جګړه له چا سره وعده نه کوي.
سبا یې کور ته زنګ وواهه.
شکیلا وپوښتل: «ولې دې پرون زنګ ونه واهه؟»
«ټیلیفون مې چارج نه درلود.»
شکیلا غلې شوه. «ما ته دروغ خو نه وایې؟»
فرید سترګې پټې کړې. «نه.»
احمد ټیلیفون واخیست. «پلاره، قلم مې راوړی؟»
«لا مې نه دی اخیستی.»
«نو ژر راشه.»
«خامخا.»
بیا مریم وویل: «پلاره، ډېر مې درپسې زړه کېږي.»
د فرید سترګې له اوښکو ډکې شوې. «زما هم ډېر درپسې زړه کېږي، لورې.»
له ټیلیفون وروسته نعمان ترې وپوښتل: «کور دې ډېر یادېږي؟»
فرید وویل: «زما ټوله دنیا هلته ده.»
وروستی زنګ
بله ورځ د خطر خبر راغی.
فرید پوهېده چې حالات خرابېږي. له وتلو مخکې یې شکیلا ته زنګ وواهه.
«فرید؟»
«هو.»
«ولې دې غږ داسې دی؟»
«ستړی یم.»
شکیلا وویل: «زړه مې ډېر ناارامه دی.»
فرید هڅه وکړه عادي غږ وکړي. «مه وېرېږه، زه ښه یم.»
احمد بیا د قلم پوښتنه وکړه.
فرید ورته وویل: «چې راشم، تر ټولو ښکلی قلم به درته راوړم.»
احمد وخندل. «وعده؟»
«وعده.»
مریم وویل: «پلاره، ژر راشه.»
«راځم، لورې.»
په پای کې فرید شکیلا ته وویل: «ماشومانو ته پام کوه.»
شکیلا غلې شوه.
بیا یې یوازې دومره وویل: «فرید… بېرته راشه.»
فرید څو شېبې چوپ و. «انشاءالله.»
ټیلیفون بند شو.
څو ساعته وروسته جګړه سخته شوه. د یوې چاودنې غږ پورته شو او لوګي د پوستې پر سر خپاره شول.
نعمان نارې کړې: «فریده!»
ځواب نه و.
بیا یې غږ کړ: «فریده!»
فرید یې پر ځمکه وموند.
لا هوښیار و، خو غږ یې کمزوری و. نعمان د هغه لاس ونیو.
«فریده، خبرې وکړه.»
فرید وویل: «ټیلیفون مې…»
بیا یې په مات غږ وویل: «که زه…»
نعمان خبره ورپرې کړه. «دا مه وایې. ښه به شې.»
فرید لاس جېب ته کړ.
د احمد هغه کوچنۍ پاڼه یې راووېسته. «دا احمد ته ورکړه.»
نعمان کاغذ واخیست.
فرید وویل: «ماشومانو ته مې ووایه… پلار یې ډېر پرې ګران و.»
لږه شېبه غلی شو.
بیا یې وویل: «احمد ته ووایه… پلار یې غوښتل خپله وعده پوره کړي.»
سترګې یې پټې شوې.
نعمان بیا بیا غږ پرې وکړ: «فریده!»
خو فرید نور ځواب ورنه کړ. هغه له خپل کور او ماشومانو سلګونه کیلومتره لرې په هلمند کې ومړ.
هغه قلم چې رانغی
درې ورځې وروسته د فرید د کور دروازه وټکول شوه.
شکیلا چې دروازه خلاصه کړه، دوه کسان یې مخې ته ولاړ وو.
د هغوی له سترګو پوه شوه. د دروازې چوکاټ یې ونیو.
«نه…»
یوه سړي په ټیټ غږ ورته وویل: «خورې… فرید وژل شوی دی.»
احمد منډه کړه. «مورې، پلار مې راغی؟»
شکیلا خپل زوی ته وکتل.
غوښتل یې د نورو ورځو په څېر ورته ووایي چې پلار به دې راشي. خو دا ځل یې ونه شوای ویلای.
زوی یې په غېږ کې ونیو. «زویه… پلار دې نور نه راځي.»
احمد حیران ورته وکتل.
«ولې؟»
شکیلا ځواب نه درلود.
مریم هم راغله. «مورې، پلار مې چېرته دی؟»
شکیلا دواړه ماشومان په غېږ کې ونیول.
احمد بیا وویل: «خو پلار راته ویلي وو چې قلم به راوړي.»
شکیلا وژړل.
کله چې د فرید مړی کلي ته راوړل شو، خلک راټول وو.
احمد د پلار د جامو ترڅنګ ناست و او مریم د هغه زوړ خولۍ په غېږ کې نیولی و.
نعمان هم راغی.
هغه د احمد ترڅنګ کښېناست او له جېبه یې یوه کوچنۍ پاڼه راوویسته.
«دا ستا پلار درته پرېښې ده.»
احمد کاغذ واخیست.
پر کاغذ لیکلي وو: «زما پلار تر ټولو زړور دی.»
احمد کاغذ خپلې سینې ته ونیو. «ولې پلار مې بېرته رانغی؟»
نعمان ځواب نه درلود. یوازې یې د ماشوم پر سر لاس کېښود.
کلونه وروسته
شکیلا د خپلو ماشومانو د ساتلو لپاره د خلکو په کورونو کې کار پیل کړ.
سهار به وتله او ماښام به ستړې کور ته راتله. لاسونه یې له کلونو کاره سخت شوي وو، خو د خپلو ماشومانو مخې ته به یې د موسکا هڅه کوله.
احمد لوی شو.
مریم هم لویه شوه.
خو د پلار ځای تش پاتې شو.
یوه ورځ احمد د فرید د عکس مخې ته ودرېد. هغه زوړ کاغذ لا هم ورسره و.
عکس ته یې وکتل او په کراره یې وویل:
«پلاره، تا خپله وعده پوره نه کړه… خو اوس پوهېږم چې ولې بېرته رانغلې.»
بیا یې د مور لاسونه ونیول. «مورې، ته ډېره ستړې شوې یې.»
شکیلا موسکۍ شوه. «نه، زویه.»
احمد د مور هغو لاسونو ته وکتل چې کلونو کار سخت کړي وو. «زه پوهېږم. ستا ټول ژوند هم زموږ لپاره تېر شو.»
شکیلا د زوی پر سر لاس کېښود. «تاسې زما ټول ژوند یاست.»
د کور پر دېوال لا هم د فرید عکس ځوړند و.
ترڅنګ یې د احمد هغه زوړ کاغذ و: «زما پلار تر ټولو زړور دی.»
کله به چې د کلي پر سړک د سرتېرو کوم موټر تېر شو، شکیلا به لا هم څو شېبې د دروازې مخې ته ودرېده. لکه د زړه په کومه پټه څنډه کې چې لا هم د هغه سړي د قدمونو انتظار کوي چې یوه سهار یې ورته ویلي وو:
«شکیلا، زه به بېرته راشم.»
فرید بېرته رانغی.
قلم هم رانغی.
خو انتظار پاتې شو.
او هغه کوچنۍ پاڼه چې یوه ماشوم پرې لیکلي وو:
«زما پلار تر ټولو زړور دی.»
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
لیکوال: صافي
.jpeg)
.jpeg)